Ազգային խոհանոցը մշակութային այն արժեքն է, որն իր մեջ կրում է ազգիպատմության, ավանդույթների վերարտադրման կարևոր խորհրդանիշը։

Հայկական խոհանոցն ավելին է, քան պարզապես ուտելիքը. յուրաքանչյուր ուտեստ մի պատմություն է` պատմություն կենսակերպի, ազգային հիշողության։

Հնագույն բաղադրիչներ

Հայկական շատ ուտեստներ պարունակում են հազարամյակներ շարունակ տարածաշրջանում մշակված բաղադրիչներ, ինչպիսիք են ցորենը, գարին, ծիրանը, նուռը: Դրանք ոչ միայն բնորոշում են համեղ խոհանոցը, այլև արտացոլում են Հայաստանի հարուստ գյուղատնտեսական պատմությունը:

Տեխնիկայի պահպանում

Ավանդական պատրաստման մեթոդները, ինչպիսիք են բաց կրակի վրա բովելը, թոնրում թխելը, տակառում թթու դնելը, դեռ օգտագործվում են այսօր: Այս տեխնիկան փոխանցվել է սերնդեսերունդ:

Տոներ

Հայկական խոհանոցը կենտրոնական դեր է խաղում տոնակատարությունների և հավաքույթների ժամանակ: Տոլմայի (լցոնած խաղողի տերևներ) և խորովածի պատրաստումն ու փոխանակումը նվիրական ավանդույթներ են, որոնք միավորում են ընտանիքներին և ընկերներին:

Սիմվոլիզմը սննդի մեջ

Որոշ հայկական ուտեստներ մշակութային խորը նշանակություն ունեն։ Օրինակ՝ լավաշը՝ փափուկ, բարակ տափակ հացը, խորհրդանշում է կյանքն ու մայրությունը։ Եվ ոչ մի հայկական կերակուր ամբողջական չէ առանց մի բաժակ գինու:

Բուրմունքներ բավարարելու համար

Ավանդական խոհանոցի ամենագրավիչ կողմերից մեկը նրա աշխույժ և համարձակ համերն են, անուշաբույր խոտաբույսերի և համեմունքների օգտագործումը։ Թարմ և բուրավետ խոտաբույսերը, ինչպիսիք են մաղադանոսը, թարխունը, սխտորը և սոխը, համ ու գույն են հաղորդում յուրաքանչյուր ուտեստին:

Հայկական խոհանոցը խոհարարական մի մեծ արվեստանոց է, որտեղ ծնվում են իսկական գլուխգործոցներ։ Սկսած հնագույն բաղադրիչներից, որոնք ավանդաբար պահպանվել են, մինչև սննդի հարուստ սիմվոլիզմը հայկական խոհանոցը հնարավորություն է տալիս առնչվելու կենսունակ մշակույթի հետ: